Zevende clubtitel voor Ruben

In een wederom drukbezet toernooi heeft Ruben voor zevende keer in zijn carrière de clubkampioenschappen op zijn naam geschreven. Hij was gedurende de hele avond oppermachtig en wist Mark te onttronen in een directe confrontatie. Terwijl de beide Immerzeels van plaats verwisselden, waren de nummers drie en vier gelijk aan vorig jaar: Leo pakte weer brons, Frank greep opnieuw net naast een podiumplaats. Nieuw dit jaar en zeker een positieve verandering was dat iedereen evenveel wedstrijden speelde en dat iedereen aan het eind van de avond een klassering kreeg. 

Het toernooi raakte ’s ochtends een van de favorieten kwijt toen Jan zich met een voetblessure afmeldde. Ook Xavier en Gerard (beide ziek) moesten op het laatste moment afhaken en Ton en Allan konden er ook nog niet bij zijn, al was Allan tot ieders genoegen weer prominent van de partij, in een gelegenheidsrol als toernooisecretaris, wat hem uitstekend afging. Enkele anderen (Mike, Joanna, Ruud) hadden zich al eerder afgemeld, maar dat betekende niet dat het een uitgekleed toernooi was, integendeel: met 18 strijders was de animo weer groot. Vooral het flinke contingent debutanten viel op, met John, Dave en Rob die hun eerste clubkampioenschappen meemaakten.

Onder toezicht van wedstrijdsecretaris Daan gaf toernooileider Mark uitleg over het te spelen systeem, terwijl voorzitter Jos namens het bestuur weer rondging met de in dure tijden altijd welkome consumptiebonnen. De eerste fase klonk als vanouds: poules waarin spelers van verschillende niveaus tegen elkaar spelen. Vervolgens ging het echter anders dan voorheen: van de drie poules werden alle nummers 1 ingedeeld in een onderlinge driekamp, net als alle nummers 2, 3, 4, 5 en 6. Daarmee zouden alle spelers evenveel wedstrijden spelen, namelijk vijf in de eerste poulefase (alle wedstrijden twee games) en drie in de tweede fase, ofwel de finaleronden (best of 3).

Poule 1 gaf nagenoeg precies de verwachte uitslag: Ruben wint, gevolgd door Frank, Stefan en Quirijn. Onderin eindigde Rob voor Marjan. Poule 2 kende in Mark bepaald ook geen verrassende winnaar, maar daarachter wisten Mario en Rein knap de tweede en derde plaats op te eisen voor de als tweede geplaatste Jos. Mario klopte Jos en Rein wist hem op een gelijkspel te houden. Dat laatste lukte Matthijs verrassend ook, maar John verraste op zijn beurt Matthijs door hem te verslaan en beslag te leggen op de vijfde plaats. In poule 3 liet Leo zich verrassen door Peter een gelijkspel te moeten toestaan. Beide heren wonnen vervolgens hun andere potten en finishten ex-aequo bovenaan, waardoor de meerkampregel in werking trad: onderling resultaat (11-7, 9-11 in het voordeel van Leo) bepaalde dat Leo de poule won. Een superstunt van Peter bleef daarmee op twee puntjes na uit, maar als nummer twee in de poule leverde de grootste routinier van allemaal absoluut een grootse prestatie. Maurice werd hier de nummer drie, gevolgd door Daan en Dave, de new kid on the block die Krijntje wist te kloppen.

So far so good: na een korte pauze waarin de altijd weer heerlijke ambachtelijke hapjes van Peter ten tonele verschenen kwam het echte vuurwerk: zes driekampen om de plekken 1, 2 en 3, de plekken 4, 5 en 6, en zo verder tot en met plek 18. Om met die laatste te beginnen: Matthijs eiste plaats 16 op en legde zo beslag op de aanmoedigingsprijs: een aardig, redelijk, best wel vette beker, van goud. Het onderlinge duel tussen de twee deelnemende vrouwen werd een prooi voor Marjan, die daarmee 17e werd, ten koste van Krijntje.

De meerkamp daarboven was interessant: alle drie de debutanten wisten in hun poule de vijfde plaats te halen en belandden daarmee in een onderlinge driekamp: wie zou dit debutantenbal gaan winnen? Het werd John, die zowel Rob als Dave versloeg en dus 13e werd en de ‘hoogste nieuwe binnenkomer’. Doordat Rob van Dave won met 2-0 werd Rob 14e en Dave 15e, al was de tweede game met 15-13 wel erg nipt en scheelde het maar weinig of Dave had een beslissende derde game afgedwongen.

In de strijd om de plekken 10 t/m 12 kwam Jos als winnaar naar voren, die zich daarmee revancheerde voor zijn wat mindere optreden in de poule. Hij wist toch nog de top 10 te halen ten koste van Quirijn en Daan, de teamgenoten die in hun onderlinge duel streden om plek 11, gewonnen door Quirijn.

In de finalepoule daarboven had Rein zich als betrekkelijke nieuwkomer sterk weten te mengen tussen Maurice en Stefan, mannen met duizenden uren tafeltenniservaring. Hij wist zelfs boven Maurice te eindigen, als achtste. Stefan echter was in deze driekamp de onbetwiste winnaar, hij is de nummer zeven van de club.

Mario en Peter wisten allebei als nummers 2 in hun poule een plek te veroveren in de strijd om de plekken 4 t/m 6, van beide heren een puike prestatie. En het ging ergens om, want de winnaar van deze finalepoule der subtoppers zou naar huis gaan met een echt, absoluut, zeker wel vette beker, van goud ook. Makkelijk zou het echter niet worden, want Frank heeft ervaring met vierde worden en weet dat dat normaliter geen trofee oplevert, maar dit jaar dus wel. Alle reden om zich niet te laten foppen. En dat deed hij ook niet: Frank versloeg Peter en Mario, waarna Peter nogmaals zijn vorm van de dag onderstreepte en zijn mentale kracht, door na het verlies tegen Frank de rug te rechten en Mario te kloppen. Peter vijfde, Mario 6. Respect!

En dan de toppers: Leo, Ruben en Mark, dezelfde top 3 als vorig jaar. Maar zou de volgorde ook hetzelfde zijn? Opvallend was de bescheidenheid van Leo: ‘Ik speel wel eerst tegen jullie, dan kunnen jullie onderling de finale spelen’. Zo kennen we de altijd fanatieke Leo niet. Was dit echt, of was dit een tactische zet om zichzelf in een underdogpositie te manoeuvreren en daarmee de druk bij de concurrenten neer te leggen? Meesterstrategen verklappen nooit hun geheimen, dus weten zullen we het nooit. Feit is wel dat Leo het Ruben erg lastig maakte. Als enige van de avond wist Leo een game te winnen van hem, al greep Ruben met 2-1 wel de terechte winst. De pot tussen Leo en Mark was vervolgens geen kopie van de match van vorig jaar. Een jaar geleden worstelde Mark met het ontregelende spel van Leo, maar dit keer wist Mark vaak na behoedzaam aangevangen rally’s uiteindelijk toch het initiatief te nemen en te scoren, de juiste tactiek tegen de lastig bespeelbare Leo. Daarmee was duidelijk dat Leo derde zou worden, goed voor een nog wat grotere, omvangrijkere, meer ruimte innemende en dus weer een heel stuk vettere beker, van goud natuurlijk. Want brons is voor losers.  

En zo kreeg het toernooi toch weer een finale tussen de beide Immerzeels. Maar was dit wel een finale? Formeel niet, het was ‘gewoon’ een finalepoulewedstrijd. Dus ging het publiek er eens goed voor zitten? Geenszins, het duel speelde zich af in de luwte. Zeer tot tevredenheid van Ruben, die weet hoe Mark surfend op de golven van emoties tussen speler en publiek op zijn best presteert. Ruben voelt zich losser met minder ogen gericht op de tafel. Daardoor zagen de ogen die van afstand wel op de tafel waren gericht weer die ouderwetse Rubensiaanse spinballen waar weinig kruid tegen gewassen is. Dit was een compleet andere finale dan vorig jaar, toen Ruben nooit echt in zijn spel kwam. Dit keer liet hij er geen gras over groeien: met 11-9, 11-6 kroonde Ruben zich voor de zevende keer tot clubkampioen van Overhees, een zeer terechte titel in prachtige stijl. Gefeliciteerd! 

Mark moest dus afscheid nemen van zijn titel, voor hem restte plek 2. En een nog immensere, groteskere, buitenproportionelere en dus vetter dan vettere beker, van ehhh… ik dacht goud. Want zilver wil je niet. En die andere, die nog gigantischere, buitenaardsere, lomperdelomperste, megalomaanste, supervette beker, die ging naar Ruben. Die was van goud, dat weet ik nog. Want goud is wat je wil. Maar dan was het nog niet klaar, want er stond er nóg een: de aller-, aller-, állermooiste van het land. De vetstbegeerde, vetter dan die met de grote oren. Die ging ook naar Ruben. Dat was de Overhees wisselbeker. Van zilver. Want goud is zo protserig, dat wil je niet.

Het was een ceremonie van jewelste, de uitreiking van al die edelmetalen trofeeën. En dan te bedenken dat Daan ook nog even de kampioensteams van het afgelopen voorjaarsseizoen in het zonnetje zette. De leden van team 1 als kampioen van de 4e klasse C en team 4 als de nummer 1 van duo 6e klasse F kregen allemaal een medaille omgehangen, ook echt vet. 

Voorzitter Jos dankte alle aanwezigen voor hun inzet en deelname en sprak terecht van weer een geslaagd toernooi. Last but not least overhandigde hij bloemen aan Daan en Mark als dank voor de organisatie en aan Peter als dank voor de hapjes, waarvan op dat moment het hoogtepunt nog moest komen: de befaamde pittig gekruide gehaktballetjes, die erin gaan als Ketellapper na acht potten strijd. Op naar de kantine!

Helemaal onderin de einduitslag overzichtelijk op een rij, maar nu eerst de vette foto’s met vette bekers: 

 

Uitslag clubkampioenschappen TTV Overhees 2026:

  1. Ruben

  2. Mark

  3. Leo

  4. Frank

  5. Peter

  6. Mario

  7. Stefan

  8. Rein

  9. Maurice

10. Jos

11. Quirijn

12. Daan

13. John

14. Rob

15. Dave

16. Matthijs

17. Marjan

18. Krijntje