Topdrukte bij vierde editie Nieuwjaarstoernooi

Voor de vierde keer organiseerde Ton zijn inmiddels befaamde Nieuwjaarstoernooi, de traditionele combinatie van ‘individueel dubbelen’ en nieuwjaarsreceptie. De opkomst was enorm: 19 deelnemers stonden te popelen om elkaar na drie weken kerstreces eindelijk weer eens te zien. De opzet was gelijk aan vorig jaar, zoals het hoort bij een traditie. Het motto was ook hetzelfde: het gaat niet om de prijzen, het gaat erom erbij te zijn!

En we waren er massaal bij, met z’n twintigen. Stefan kon helaas niet actief meedoen, maar was wel van de partij. De andere 19 aanwezigen streden met volle overgave om de prijzen. Hoewel: met naast een prijs voor de nummer 2 ook prijzen voor de nummer een-na-laatst en degene die precies in het midden finishte was de verleiding naarmate het toernooi vorderde soms groot om te proberen te verliezen. Maar wie probeert te verliezen aan de zijde van een dubbelpartner die juist uit is op winst kan zichzelf lelijk in de voet schieten, dat is het aardige van deze opzet. Op het eerste gezicht lijkt strategisch spelen te kunnen lonen, maar uiteindelijk is je rangschikking volledig afhankelijk van Tons spelsysteem en dat steekt zo ingenieus in elkaar dat elke poging om bewust aan te sturen op een prijswinnende klassering gedoemd is te mislukken.

Ons meesterbrein had het weer mooi voor elkaar: hij koppelde soepeltjes de ene na de andere speler aan elkaar op een dusdanige wijze dat iedereen steeds weer met een andere partner de strijd aanging tegen een ander uniek koppel. Met als opdracht om één game tegen elkaar te spelen. De opstelling was dus wel relevant, daar viel verschil te maken: wie op wie serveert of speelt en wie van wie ontvangt maakt zeker uit. Elke game winst leverde één punt op.

Een game is zo gespeeld, dus er was veel tijd tussendoor om elkaar het allerbeste te wensen voor 2025 en om bij te praten, zeg maar het stuk nieuwjaarsreceptie van de avond en eigenlijk het charmante van dit toernooi: je bent sportief bezig, maar je gaat niet meteen volle bak en er is alle tijd om het jaar rustig op te starten. Dat gold echter niet voor Tons hersenpan: terwijl iedereen keuvelde moest die juist wel vol aan de bak om alle unieke opstellingen te bedenken. Zoals altijd lukte dat met glans, een intellectueel huzarenstuk van groot formaat!

Nog knapper was het vervolgens om een einduitslag te fabriceren. Want zoals altijd eindigden er meerdere spelers met hetzelfde aantal punten. Het begrip ex aequo bestaat echter niet in Tons wereld: er rolt altijd een definitieve einduitslag uit, met een unieke klassering voor eenieder. Het heet immers niet voor niks een individueel dubbeltoernooi. Wie een x-aantal punten heeft gehaald aan de zijde van dubbelpartners met gemiddeld een lagere rating dan de dubbelpartners van een ander met hetzelfde x-aantal punten heeft het in Tons redenering beter gedaan dan de ander en eindigt dus hoger. Om dat uit te leggen aan de intellectueel minder bedeelden (en wie is dat niet vergeleken met Ton) gebruikte hij dit jaar een ietwat aangepast vocabulaire. Het Jip en Janneke-gehalte was wat hoger dan bijvoorbeeld vorig jaar, toen Ton het begrip weerstandspunten introduceerde. Dat de teams van Overhees in het jaar 2024 in de competitie gemiddeld niet bijster goed presteerden zou best wel eens kunnen zijn veroorzaakt doordat deze term nog erg lang voelde als schrik in de benen van de Overhezers. Goed dus dat Ton het dit jaar iets eenvoudiger hield, al haakte menigeen alsnog ver voor het slot van de uitleg af en had niemand ook maar een flauw idee of hij/zij in de prijzen was gevallen.

Na een wachttijd die deed denken aan de tijd die je moet zien door te komen als alle songfestivalliedjes zijn geweest en je de punten wil weten, kwam Ton om de spanning tot een kookpunt op te voeren eerst nog even met de oplossing van het raadsel waarmee hij ons drie weken geleden het kerstreces in had gestuurd: maak m.b.v. de getallen 1, 2, 3, 4 en 5 het getal 2025. Zes knappe koppen leverden de juiste berekening, er bleken zelfs meerdere wegen naar Rome te leiden. Vier hersenkrakers kwamen met 1 x 3⁴ x 5² = 2025, maar twee Einsteins wisten kennelijk met de getallen 1, 3, 4 en 5 het getal 45 te maken en 45² is ook 2025. Natuurlijk hoopten de juiste inzenders op een mooie prijs of desnoods eeuwige roem, maar nee: ze bleven anoniem. Jammer dan…

Goed, dan maar eindelijk naar de allesverlossende uitslag: een-na-laatste is geworden Rein, die dus nog geen maand na zijn succes bij het Handicaptoernooi opnieuw toeslaat. Hij had het voor het uitkiezen: de rode wijn, de witte, of toch maar die bakjes ongezouten nootjes. Het werden de nootjes. Gefeliciteerd! Precies op de middelste plek eindigde Mario. Het prototype middenmoter ging voor de fles rood, waardoor de witte fles naar nummer 2 ging: Jos. Hadden Jos en Mario tijdens één van de laatste ronden, toen zij elkaars dubbelpartner waren, deze gelegenheid aangegrepen om zichzelf allebei naar een prijswinnende klassering te katapulteren? Dat zullen we nooit weten, maar verdacht is het wel… Kind van de rekening was net als vorig jaar Ruben, die opnieuw als eerste eindigde, maar wederom met lege handen achterbleef. Althans: hij kreeg wel veel handen, maar dat waren de handen van degenen die hem feliciteerden met zijn winst en hem tegelijkertijd troostten. Die handen moest hij echter teruggeven, dus ja: lege handen. Gelukkig stond de altijd galante Rein met liefde één van zijn bakjes noten af.

Zo keek eenieder terug op een bijzonder geslaagd Nieuwjaarstoernooi, waarbij Ton uit handen van Daan als dank voor zijn inzet een fleurig boeket kreeg overhandigd. Ton beloofde prompt om ook volgend jaar deze mooie traditie weer voort te zetten. Waarvan bij deze akte!

Allemaal dank voor jullie aanwezigheid en enthousiasme en alle goeds gewenst voor 2025, waaronder vele sportieve hoogtepunten!

Ik zeg: laat die foto’s maar komen!